POPhumanistyka | in the back row to the late night double feature picture show

Początki polskiego horroru: „Wieczory badeńskie” J.M. Ossolińskiego

wieczoryRękopis znaleziony w Saragossie Potockiego to niewątpliwie najlepsze spośród dzieł, które uznać można za pierwsze polskie nowożytne utwory fantastyczne. Jednak wbrew pozorom nie było ono pierwsze, o ile bowiem o Rękopisie musimy pamiętać ze względu na jego poziom artystyczny, o tyle  Wieczorom badeńskim Józefa Maksymiliana Ossolińskiego należy się uwaga ze względu na ich pierwszeństwo. Read more ›

Miasto jako element zagadki. Wrocław w „Złotym Kole” S. Wohla

W formie e-booka ukazała się ostatnio publikacja „Wrocław i film” pod redakcją Sylwii Kucharskiej i Karola Jachymka, stanowiąca owoc  konferencji „Wrocław jest miastem filmowym”, która odbyła się w marcu 2012 r. na wrocławskim SWPS-ie. W książce, wśród wielu prac podejmujących z różnych perspektyw problematykę związków stolicy Dolnego Śląska z kinematografią, znajduje się również mój tekst Miasto jako element zagadki. Wrocław w Złotym Kole Stanisława Wohla, gdzie analizuję wspomniany film w kontekście tradycji kryminału, a zwłaszcza: kryminału PRL-owskiego. Artykuł osadza Złote Koło w kontekście polskiej powieści milicyjnej oraz filmu milicyjnego.

Publikację można pobrać stąd, a na YouTubie dostępne jest nagranie referatu, jaki wygłosiłem na ten temat na wspomnianej konferencji.

Co polscy krytycy i badacze mają do powiedzenia o Jacku Dukaju?

Xavras Wyżryn żyje!

Krótka odpowiedź na postawione w tytule pytanie brzmi: głupoty. Dłuższa domaga się przejrzenia kilku mniej bądź bardziej kompetentnych artykułów, które jednak się opłaci, zapewni nam bowiem masę złośliwego chichotu za względnie niewielką cenę. Niewielka liczba tych tekstów pokazuje, że wciąż do Dukaja podchodzi się z ostrożnością, a ich poziom – że nadal wielu autorom nadal brakuje kompetencji dla opisu tej twórczości. Read more ›

„Cthulhu na prezydenta” – konferencja naukowa

Cthulhu na prezydenta

Ukazał się właśnie pełen plan konferencji organizowanej na wrocławskiej filologii polskiej pt. „Cthulhu na prezydenta. Między władzą a popkulturą”, w której to sesji naukowej będę miał okazję uczestniczyć z referatem pt. „Chłop polski jest to specyficzny rodzaj stwora…” – światopogląd minionych epok w historycznych grach fabularnych. Sama konferencja odbędzie się w dniach 24-25 listopada w instytucie filologii polskiej UWr przy placu Nankiera, natomiast mojego wystąpienia, którego abstrakt zamieszczam w rozwinięciu notki, będzie można wysłuchać pierwszego dnia o godz. 15.20. Read more ›

Wszyscy jesteśmy Natankami, czyli jak polskie media tropiły Szatana

Gorgoroth

Gdy mniej więcej rok temu polski Internet odkrył księdza Natanka i solidarnie zaczął kulać się przy nim ze śmiechu, wszyscy chyba zapomnieli, że jeszcze w okolicach 2004 r. rzeczonego Natanka traktowano by dużo poważniej. Wtedy to właśnie kończyła się, trwająca przez całe lata 90., histeria, jaką Kościół w Polsce skutecznie wytworzył wokół rzekomego zagrożenia satanistycznego. Histeria, która dotyczyła nie tylko „Gościa Niedzielnego”, ale i zupełnie normalnych, mainstreamowych mediów. Przykładem na to, że jeszcze osiem lat temu cała Polska bała się, iż ją diaboł wyonacy, jest afera, która wówczas wybuchła wokół koncertu grupy Gorgoroth w Krakowie. Read more ›

Szekspir jako zwierciadło, czyli Titus Andronicus w dyskotece

Titus Andronicus

W poprzednim tekście starałem się wyjaśnić, dlaczego Tytus Andronikus jest moją ulubioną sztuką Szekspira (a film w reżyserii Julie Taymor – ulubioną adaptacją tegoż), ten zaś będzie dotyczyć wspominanej już inscenizacji Jana Klaty w Teatrze Polskim. Jego Titus Andronicus jest ciekawy, bo chociaż podąża tropem Taymor, to jednocześnie dodaje do całości pewien ważny aspekt. Łączy ich sposób potraktowania oryginalnego tekstu, ale nieco różnią wnioski, jakie nasuwają się widzowi po obejrzeniu jednej i drugiej produkcji. Read more ›

Najsmutniejsza opowieść o tragedii Tytusa Andronikusa

Strona tytułowa wydania z pierwszego wydania

Obecność na afiszach wrocławskiego Teatru Polskiego sztuki Szekspira Titus Andronicus w reżyserii Jana Klaty przypomniała mi o tej z moich ulubionych tragedii angielskiego dramatopisarza. Ulubionej, choć szekspirolodzy zgodnie uznają ją za słabą, nieudaną, a nawet sugerują, że sam Szekspir nie jest jej autorem. Tymczasem jej tekst może nam powiedzieć więcej o Szekspirze i jego epoce niż większość kompendiów, a współczesne adaptacje Tytusa Andronikusa należą do najciekawszych spośród wszystkich adaptacji dramatów tego angielskiego dramaturga.   Read more ›

Toxic Avenger, czyli kampowy superbohater

Toxic Avenger

Właśnie ukazał się specjalny numer czasopisma „Maska”, gdzie zebrano teksty będące pokłosiem konferencji naukowej „Superbohater – mitologia współczesności?”, która odbyła się w dniach 19-20 maja w Krakowie. Pośród szesnastu artykułów dotyczących różnych aspektów i przejawów motywu superbohatera w kulturze znaleźć można również mój artykuł poświęcony filmowej serii Toxic Avenger. Read more ›

W czym Jan Potocki i polska fantastyka zawinili twórcom kanonu?

Rękopis znaleziony w SaragossiePisząc o horrorze literackim czy – szerzej – w ogóle o fantastyce, często wspomina się o swego rodzaju getcie, w jakim zamknięty został ów gatunek. W Danse macabre Stephen King kilkukrotnie wspomina o dystansie, z którym traktuje literaturę grozy spora część literackiej publiki. Problem ten istnieje zatem nawet w USA, mimo że do klasyki powieści anglojęzycznej wchodzą przecież takie utwory, jak: Drakula Stockera, Frankenstein Shelley i Niezwykły przypadek doktora Jekylla i pana Hyde’a Stevensona. Horror ma więc tam poważne oparcie w tradycji literackiej, podczas gdy podobne dzieła trudno znaleźć w historii polskiej literatury. Nie jest to jednak niemożliwe, możemy się bowiem pochwalić w tej materii jednym znakomitym dziełem klasy światowej – Rękopisem znaleziony w Saragossie Jana Potockiego. Read more ›

 

Essentials